ಒಬ್ಬ ರೈತ ತನ್ನ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಬೀಜ ಬಿತ್ತುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಷ್ಟೂ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಹೂತಿರುತ್ತಾನೆ. ಬಿರುಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮೈ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಮಳೆ-ಗಾಳಿಗೆ ಮಣಿಯದೆ, ಕೈಗಳು ಹದವಾಗಿ ಒರಟಾಗುವವರೆಗೂ ಭೂಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಗುದ್ದಾಡುವ ರೈತನಿಗೆ ಆ ಬೆಳೆ ಕೇವಲ ಆದಾಯದ ಮೂಲವಲ್ಲ, ಅದು ಆತನ ಸಂತಾನಕ್ಕೆ ಸಮಾನ. ಆದರೆ, ಮಂಡ್ಯ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸೊಳ್ಳೆಪುರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಸ್ತಿ ಪಾಸ್ತಿ ನಾಶದ ಪ್ರಕರಣವಲ್ಲ; ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿ ಮತ್ತು ಕೃಷಿಕನ ಬದುಕಿನ ಬೇರನ್ನೇ ಸವರುವ ಅಮಾನವೀಯ ಕೃತ್ಯ.
ಯಾವುದೇ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯಲು ಕೇವಲ ಬಂಡವಾಳವಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು, ಅದಕ್ಕೆ ಅಪಾರ ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಕಾಳಜಿ ಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗಿರುವುದು ಕೇವಲ ಸಸಿಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಬ್ಬ ರೈತನ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲದ ಕಾಯುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಬೆವರಿನ ಶ್ರಮ. ಮಂಡ್ಯದ ಸೊಳ್ಳೆಪುರದಲ್ಲಿ ಫಸಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಸುಮಾರು 500 ಅಡಿಕೆ ಮತ್ತು ಬಾಳೆಗಿಡಗಳನ್ನು ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ಕಡಿದು ಹಾಕಲಾಗಿದೆ. ಕೃಷಿ ತಜ್ಞನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ಕೇವಲ ಕೃಷಿ ನಾಶವಲ್ಲ, ಇದು ಆ ರೈತ ಕುಟುಂಬದ ಆರ್ಥಿಕ ಭದ್ರತೆಯ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ‘ಸಾಂಕೇತಿಕ ಕೊಲೆ’.
“ವೈಯುಕ್ತಿಕ ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಫಸಲಿಗೆ ಬಂದ 500 ಅಡಿಕೆ, ಬಾಳೆಗಿಡ ಕಡಿದು ಪುಂಡರು ಕ್ರೌರ್ಯ ಮೆರೆದಿದ್ದಾರೆ.”
ಒಂದು ಸಸಿ ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಫಲ ನೀಡಲು ಮಗುವನ್ನು ಸಾಕಿ ಸಲಹಿದಷ್ಟೇ ಮುತುವರ್ಜಿ ಬೇಕು. ಅಂತಹ 500 ಜೀವಗಳನ್ನು ಕಡಿಯುವಾಗ ಆ ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳ ಕೈ ಏಕೆ ನಡುಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಕಾಡುವ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಹೇಡಿತನದ ಪರಮಾವಧಿ ಮತ್ತು ಮರೆಯಾದ ಹೊಲದ ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆ ಈ ಘಟನೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರೇರಣೆ ‘ವೈಯಕ್ತಿಕ ದ್ವೇಷ’ ಎಂದು ತಿಳಿದುಬಂದಿದೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟೇ ದ್ವೇಷವಿದ್ದರೂ ‘ಹೊಲದ ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆ’ಗೆ ಒಂದು ಮನ್ನಣೆ ಇತ್ತು; ಅನ್ನ ನೀಡುವ ಭೂತಾಯಿಯ ಮೇಲಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಬೆಳೆಯ ಮೇಲಾಗಲಿ ದ್ವೇಷ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂದು, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಜೀವನಾಧಾರವಾದ ಕೃಷಿಯನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತಲುಪಿರುವುದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅವನತಿಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ, ಕಾವಲಿಲ್ಲದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಸಹಾಯಕ ಸಸಿಗಳ ಮೇಲೆ ತೋರಿದ ಈ ವಿಕೃತಿ ಅತ್ಯಂತ ಹೇಡಿತನದ ಕೃತ್ಯವಾಗಿದೆ.
ರೈತ ರವಿ ಈ ತೋಟವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಕೈ ಸಾಲ ಹಾಗೂ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಸಾಲಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಹತ್ತಾರು ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ಬೆಳೆಸಿದ ತೋಟ ಇಂದು ಸ್ಮಶಾನದಂತಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಸುಮಾರು 2 ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟು ನೇರ ಆರ್ಥಿಕ ನಷ್ಟ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಸಣ್ಣ ರೈತನಿಗೆ ಈ 2 ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಹಣವಲ್ಲ; ಇದು ಮುಂದಿನ ಒಂದು ದಶಕದ ಕಾಲ ಆತನನ್ನು ಕಾಡುವ ಸಾಲದ ಸುಳಿಯಾಗಿದೆ.
“ಬೆಳೆ ನಾಶದಿಂದ ಸುಮಾರು 2 ಲಕ್ಷ ನಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು, ರೈತ ರವಿ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಮನವಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.”
ರೈತ ಸಾಲ ಮಾಡಿ ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆ ಕೈಗೆ ಬರುವ ಮುನ್ನವೇ ಹೀಗೆ ಮಣ್ಣು ಪಾಲಾದಾಗ, ಆತ ಅನುಭವಿಸುವ ಮಾನಸಿಕ ಆಘಾತ ಮತ್ತು ಸಾಲಗಾರರ ಒತ್ತಡ ಆತನನ್ನು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಂತಹ ತುತ್ತತುದಿಯ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಸಮಾಜ ಕೇವಲ ಅನುಕಂಪ ತೋರದೆ, ಆತನಿಗೆ ತುರ್ತು ಪರಿಹಾರ ಒದಗಿಸುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬೇಕಿದೆ.
ಈ ಅಮಾನವೀಯ ಘಟನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಕಿಕ್ಕೇರಿ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಾಗಿದೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ‘ಪುಂಡಾಟಿಕೆ’ಗಳು ಮರುಕಳಿಸದಂತೆ ತಡೆಯಲು ಕಾನೂನು ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಬೇಕಿದೆ. ಅನ್ನ ನೀಡುವ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಇಡುವ ಅಥವಾ ಬೆಳೆ ನಾಶಮಾಡುವ ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಶಿಕ್ಷೆಯು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪಾಠವಾಗಬೇಕು. ರೈತ ರವಿ ಅವರಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗುವುದು ಕೇವಲ ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗೆಲುವಲ್ಲ, ಅದು ಕೃಷಿ ನಂಬಿ ಬದುಕುವ ಸಾವಿರಾರು ರೈತರಲ್ಲಿ ಭದ್ರತೆಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸುವ ಕೆಲಸವಾಗಿದೆ.
ಮಂಡ್ಯದ ಸೊಳ್ಳೆಪುರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಈ ಘಟನೆಯು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ರೈತನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಷ್ಟವಲ್ಲ; ಇದು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ಕ್ರೌರ್ಯದ ನಗ್ನ ಪ್ರದರ್ಶನ. ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೋಷಿಸಲು ವರ್ಷಗಳೇ ಬೇಕು, ಆದರೆ ದ್ವೇಷದ ಕಿಚ್ಚು ಅವುಗಳನ್ನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಬೂದಿ ಮಾಡಬಲ್ಲದು.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡಲೇಬೇಕು:
ನಮ್ಮ ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸಲು ಹಗಲಿರುಳು ಶ್ರಮಿಸುವ ಅನ್ನದಾತನಿಗೆ, ಬೆಂಬಲದ ಹಸ್ತ ನೀಡಬೇಕಾದ ನಾವು ದ್ವೇಷದ ಕೊಡಲಿಯನ್ನು ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಉಣ್ಣುವ ಅನ್ನದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಸವಿ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?